مجلسِ پیشران؛ حکمرانیِ همافزا در پساجنگ
نوشتاری از حجتالاسلام دکتر علیآقا پیروز، مدیر گروه مدیریت و حکمرانی اسلامی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی؛
در ترازِ نظامِ مردمسالاریِ دینی، مجلسِ شورایِ اسلامی، فراتر از جایگاهی صرفاً تقنینی و واکنشی، «عصارهیِ فضائلِ ملت» و «مغزِ متفکرِ حکمرانی» در ساختارِ جمهوریِ اسلامی است. در آستانهیِ عصری نوین، پس از دورانِ پساجنگ و در پیچِ تاریخیِ پیشِ رو، رسالتِ مجلس، نه در «قانونگذاریِ انفعالی» که در «مهندسیِ تحولِ ملی» و ایفایِ نقش به مثابهیِ «موتورِ محرکهیِ حکمرانیِ پیشدستانه» خلاصه میشود.
دالِ مرکزیِ این راهبرد، «مجلسِ پیشرانِ حکمرانیِ همافزا» است. این رویکرد نه به معنایِ تضعیف یا استیلایِ مجلس بر قوه مجریه، بلکه به مفهومِ تعیینِ ریلگذاریِ راهبردی و ترسیمِ نقشه راهِ کلان برای کشور است. مجلسِ پیشران، با حفظِ استقلالِ نهادی، از تشتتِ تصمیماتِ جزیرهای میکاهد و با تمرکز بر «اقتصادِ مقاومتی در سایهی وحدت و امنیتِ ملی»، اولویتهایِ سال ۱۴۰۵ را بر محورِ «ثباتسازی»، «مدیریتِ نقدینگی» و «نوسازیِ تحولآفرین» تنظیم میکند.
تحققِ این جایگاه، نیازمندِ الزاماتِ سخت و نرمِ بنیادین است:
۱. ارتقایِ تجهیزاتِ اندیشگی: مجلس باید از دایرهی روزمرگی خارج و به شبکهای پویا از اندیشکدهها و نخبگان متصل شود تا تصمیمسازیها متکی بر تحلیلهای آیندهپژوهانه باشد، نه واکنشهایِ مقطعی.
۲. تنظیمگریِ راهبردی: عبور از تورمِ قوانینِ متعارض و تمرکز بر سیاستگذاریهایِ مادر و کلان، شرطِ نخستِ تبدیل شدن به مغزِ متفکرِ سیستم است.
۳. تقوایِ نهادی و شجاعتِ تقنینی: شالودهی این مهندسیِ تحول، در ساحتِ اخلاقِ سیاسی است. نمایندگانِ ترازِ پیشران، باید با ترجیحِ مصلحتهایِ ملی بر ضرورتهایِ منطقهای و شجاعت در تصویبِ جراحیهایِ اقتصادی، راه را بر اختلافاتِ پوچِ سیاسی ببندند.
در نهایت، مجلسِ مطلوب، نهادی است که با «دیپلماسیِ پارلمانیِ فعال» و «همافزاییِ مقتدرانه با دولت»، خِردِ جمعی را به خدمتِ بازسازیِ زیرساختها و امیدآفرینی در سطحِ جامعه میگمارد. مجلسِ پیشران، نه با غلبه بر ارکانِ اجرایی، بلکه با تنظیمِ دقیقِ «قطبنمایِ حرکتِ ملی»، کشور را در مسیرِ ثبات، پیشرفت و اقتدارِ پایدار، هدایت میکند. این گذار، نه یک انتخابِ مدیریتی، که ضرورتی حیاتی برای صیانت از آیندهسازیِ ایرانِ عزیز در طرازِ ملتِ مبعوث است.
