خطای محاسباتی دشمن و تجلی وحدت

خطای محاسباتی دشمن و تجلی وحدت

نوشتاری از دکتر رمضان علی‌تبار عضو هیئت علمی گروه منطق فهم دین پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

خطای محاسباتی دشمن و تجلی وحدت

(رمضان علی‌تبار؛ استاد گروه منطق فهم دین پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی)

دشمن این بار نه از کمبود اطلاعات، بلکه از انبوه داده‌های جعلی و فیک دچار خطای استراتژیک شد. شبکه‌های تحلیل او روی کلان‌داده‌هایی بنا شده بود که توسط بات‌ها، رسانه‌های هدفمند و جریان‌سازی‌های مصنوعی تولید می‌شد.

 آن‌ها باور کردند بازتاب دیجیتال فضای ایران، همان واقعیت زنده و انسانی جامعه است. در این محاسبه معیوب، چنین القا شد که اگر رأس نظام و فرماندهان حذف شوند، با شوک روانی حاصل از آن، مردم به خیابان‌ها خواهند ریخت و ساختار کشور دچار فروپاشی می‌شود. اما دشمن فراموش کرده بود که میان داده‌های جعلی و حقیقت جامعه ایران، فاصله‌ای به اندازه وجدان ملت وجود دارد.

با وقوع حادثۀ تلخ و شهادت رهبران و فرماندهان، صحنه‌ای برخلاف انتظار دشمن شکل گرفت. مردم به خیابان‌ها آمدند، اما نه برای آشوب؛ بلکه برای حراست از نظام، پاسداشت خون شهدا و نمایش همبستگی ملی. همان کلان‌داده‌های جعلی که دشمن را مطمئن کرده بود سقوط حتمی است، اما اکنون ورق برگشت و دو میدان واقعی در کنار هم شکل گرفت.

یک میدان واقعی رزمندگان و یک میدان واقعی خیابان. خیابان‌ها مملو از زن، مرد، پیر و جوان، با سرودهای حماسی، شعارهای امیدبخش و وفاداری شد. این میدان، تامین‌کننده سوخت موشک‌های میدان رزم است.

امروزه واقعیت این بار نه در سرورهای دشمن و فضای کاذب مجازی دشمن، بلکه در واقعیت‌ خیابان‌ها، در چهره‌های صبور و شجاع مردم به وضوح نمایان است.

خیابان‌ها باید به نمادی از حضور بی‌واسطه ملت تبدیل شوند؛ جایی که حقایق اجتماعی ایران از پرده‌ی داده‌های جعلی فراتر رفته و جهانیان این را درک کنند که محاسبات دشمن بر پایه‌های سست و بی‌اساس استوار بوده است.

در این حادثه، تحلیل مادی دشمن از درک سنت الهی در تاریخ عاجز بود.

 آنان تنها معادلات تکنیکی و داده‌محور آنهم بیشتر داده‌های جعلی را دیدند، نه اراده خداوند در صحنه ملت مؤمن. همزمان که محاسبات مادی آنان به شکست انجامید، مشیت الهی مسیر دیگری را گشود.

 گویی عنایت و هدایت حضرت ولی‌عصر (عج) و خون رهبر شهید و دعای وی، همچون رشته‌ای پنهان اما حاضر، قلوب مردم را به‌هم پیوند زد و در تار و پود جامعه، روحی تازه دمید.

از دل این حادثه، ایمان برخاست؛ ایمانی که نه از هیجان، بلکه از یقین به وعده الهی سرچشمه گرفت. ملت دریافت که این حضور، تنها واکنشی احساسی و صرفاً عزاداری نیست، بلکه تجلی «یَدُاللّه فوق أیدیهم» است؛ اراده‌ای برتر که طومار توطئه را در هم پیچید و نشان داد سرنوشت این سرزمین، با هدایت آسمانی و بیداری ایمانی مردم رقم می‌خورد.

اینجاست که در کنار چله عزای عمومی، باید این حرکت به‌تدریج در یک سیر معنادار، تا اربعین رهبر شهید امتداد یابد؛ آئینی که در آن، سوگ، حماسه و امید به‌هم گره می‌خورد.

در این بستر، باید به طرح‌های مختلف مردمی همچون «نذر افطاری» و «سحری خیابانی» و امتداد «احیای شب‌های قدر» از مسجد تا خیابان توجه و ترویج شود. لازم است که مردم با سفره‌هایی ساده، اما پر از مهر و محبت، خیابان‌ها را به نوعی خانه‌ای مشترک تبدیل نمایند. این اقدام هم احیا و عبادت و هم همدلی و اتحاد است.

برای این که این حرکت به بهترین نحو اجرا شود، لازم است همکاری و همفکری میان مردم تقویت شود. هر ایرانی وطن‌دوست باید در این عرصه فعالانه شرکت کند و با ایجاد فضای مناسب، سایرین را به مشارکت در این ابتکارات دعوت نماید.

 این قصد، نه تنها تقویت پیوندهای اجتماعی بلکه تأکید بر قدرت و همبستگی ملت نیز خواهد بود.