انرژی ها را آزاد کنید !!!
نوشتاری از حجت الاسلام دکتر سعید داودی عضو هیأت علمی گروه قرآن پژوهی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
در این شبها، گزارشی از تصاویر دلخراشِ بمبارانِ وحشیانه و ضد انسانیِ بیمارستان گاندی از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد؛ صحنههایی تکاندهنده از دو جهت: هم از وحشیگریِ رژیم صهیونیستی حکایت می کرد که بیمارستانی پر از کودکان را آماج حمله قرار داد، و هم از فداکاریِ حماسیِ پرسنل آن بیمارستان.بخشی از این مرکز درمانی، محل نگهداری کودکانی خاص با شرایط ویژه و نیازهایی مستمر بود.
از نکات برجسته و تأثیرگذار این گزارش، مصاحبه با پزشکی بود درباره انتقال یک نوزادِ خاص؛ نوزادی از پدر و مادری که پس از شانزده سال چشمانتظاری، صاحب فرزند دوقلو شده بودند. یک قل از این دو قلوها به دلیل مشکلاتی، در دستگاه در این بیمارستان نگهداری میشد.
پس از بمباران بیمارستان و از کار افتادن آسانسور، آن نوزاد که درون دستگاه بود، باید با سرعت از طبقه چهاردهم به بیمارستان دیگری منتقل میشد. پزشکِ دلسوز و متعهد، همراه با یک پرستار، آن نوزاد را همراه با دستگاهش، از میان پلههای آسیبدیده و آوارزده بیمارستان، به سلامت به پایین آوردند تا به بیمارستانی دیگر منتقل شود؛ کاری در اوج اضطراب، اما شگفتانگیز و شجاعانه.
این رفتار نشان داد که بشر دارای قابلیتهای وسیعی است و انرژی نهفتهی فراوانی در درون خود دارد که اگر آزاد شود و تواناییهایش صبر و استقامت در مسیر درست به کار گرفته شود، میتواند بسیار فراتر از وضعیت عادی فعالیت کرده و اثرگذار باشد.
انسانی که در شرایط عادی، شاید طی کردن دو تا سه طبقه پله با آن وضعیت و با نوزادی در آن شرایط برایش دشوار باشد، در اوج فداکاری و احساس مسئولیت، چهارده طبقه را با آن شرایط ویژه جنگی طی میکند تا جان یک نوزاد را نجات دهد و این به کار گیری استطاعت و توانایی در مسیری درست.
قرآن کریم به مسلمانان فرمان میدهد که تمام توان و نیروهای خود را برای مقابله با دشمن به کار گیرند: «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ»؛ تا آنجا که سبب ترس و واهمه دشمن شوند. بدین معنا که بر مسلمانان فرض است از نظر امکانات نظامی و دفاعی، در سطحی از آمادگی باشند و ابهت و هیبتی در دل دشمن ایجاد کنند که فکر حمله به کشورهای اسلامی را از سر دشمن بیرون سازند: «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ». (انفال / ۶۰)
روشن است که با سستی، سهلانگاری و بدون استقامت، نمیتوان به این سطح از قدرت دست یافت. بهرهگیری از تمام ظرفیتهای وجودی انسان، تلاشی عمیق، گسترده، صبورانه و طاقتفرسا است که میتواند سرافرازی و سربلندی را به ارمغان آورد.
اگر انسان از نیروی درونی و انگیزههای الاهی خود به درستی بهره ببرد، در نبرد متقابل، توانایی آن را دارد که یک تنه در برابر ده نفر، ایستادگی کند و پیروز شود. قرآن کریم خطاب به مسلمانان میفرماید: «إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا أَلْفاً»؛ هرگاه بیست نفر از شما صاحب صبر و استقامت باشند، بر دویست نفر غلبه میکنند و اگر صد نفر باشند، بر هزار نفر غالب خواهند شد.» (انفال / ۶۵)
سپس میافزاید: هرچند اکنون در شما آن استقامت کافی نیست و دچار ضعف هستید؛ با این حال، بر دو برابر دشمن نیز پیروز خواهید شد، به طوری که صد نفر از شما بر دویست نفر و هزار نفر از شما بر دو هزار نفر غلبه خواهند کرد: «الْآنَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنْكُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فِيكُمْ ضَعْفاً فَإِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ أَلْفٌ يَغْلِبُوا أَلْفَيْنِ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ» (انفال / ۶۶).
در واقع، با استفاده از تمام توان و نیرو، یک نفر در برابر ده نفر و حتی با تخفیف و در شرایط ضعف، یک نفر از مسلمانان در برابر دو نفر از دشمنان، توان غلبه دارد.
هرچه انگیزههای الاهی قویتر، توکل بر خدا بیشتر و صبر و استقامت در برابر سختیها افزونتر باشد، قدرت انسان افزونتر، نیرویش مؤثرتر و توانش مضاعفتر خواهد شد. امیرمؤمنان، علی علیهالسلام، خطاب به لشکریانش میفرماید: «وَ اسْتَشْعِرُوا الصَّبْرَ فَإِنَّهُ أَدْعَى إِلَى النَّصْر؛ صبر و استقامت را شعار خود سازید! بیش از هر چیز، پیروزی را به سوی شما فرا میخواند.» (نهجالبلاغه، خطبه ۲۶)
اگر انسان انرژیهای درونی و تواناییهای خدادادش را آزاد کند و برای خدا و در مسیر الاهی به کار بگیرد، به یقین موفقیتش افزونتر خواهد بود و قله های موفقیت را سریعتر و محکم تر طی خواهد کرد.
