ضرورت شفافیت در برابر واقعیت های میدانی

ضرورت شفافیت در برابر واقعیت های میدانی

نوشتاری از حجت‌الاسلام دکتر علی‌آقا پیروز مدیر گروه مدیریت و حکمرانی اسلامی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی؛

وَإِنْ ظَنَّتِ الرَّعِيَّةُ بِکَ حَيْفاً فَأَصْحِرْ لَهُمْ بِعُذْرِکَ، وَاعْدِلْ عَنْکَ ظُنُونَهُمْ بِإِصْحَارِکَ،(نهج البلاغه/ نامه۵۳)

این روزها شاهدِ نوعی «دوگانگی در روایتِ رسمی» هستیم که اعتمادِ عمومی را هدف قرار داده است. از یک سو، مسئولین از پیشرفت در مذاکرات سخن می‌گویند و از سوی دیگر، تحولاتِ میدانی، واقعیتی متفاوت را به تصویر می‌کشند. این شکاف میانِ آنچه «گفته می‌شود» و آنچه «رخ می‌دهد»، نه تنها راهگشا نیست، بلکه جامعه را در برابرِ واقعیت‌های امنیتِ ملی دچارِ حیرت می‌کند.

نخستین ابهام، مربوط به سیاستِ «سکوت خبری» است. وقتی زیرساخت‌های نظامی ما در جنوب کشور هدف قرار می‌گیرد، سانسورِ ۴۸ ساعته یا تقلیلِ این رخدادها به «اتفاقاتِ ناچیز»، مشکلی را حل نمی‌کند. وقتی طرفِ مقابل (سنتکام) با صدای بلند مسئولیتِ حملات را بر عهده می‌گیرد، مردم حق دارند بدانند در مرزها و تأسیساتِ راهبردی شان چه می‌گذرد؛ چرا که امنیت، متعلق به مردم است و پنهان‌کاری، نه نشانه قدرت، که نشانه ضعفِ است.

ابهامِ دوم در موردِ ماهیتِ «مذاکرات» است. به مردم گفته می‌شود که تیم‌های دیپلماتیک به قطر رفته‌اند تا گشایشِ ارزی ایجاد کنند، اما در عمل، نه تنها پولی آزاد نشده، بلکه بر پایه گمانه زنی ها حتی آن دارایی‌هایِ ادعایی نیز در حساب‌های قطر موجود نیست. آنچه به عنوان دستاورد مطرح می‌شود، در واقع خریدِ کالا‌های اساسی و دارو با پولِ خودِ ایران و تحتِ نظارتِ مستقیمِ «اوفک» (وزارت خزانه‌داری آمریکا) است. این یعنی ما برای خریدِ مایحتاجِ خودمان، باید از دشمن اجازه بگیریم. آیا این را می‌توان «پیشرفتِ مذاکراتی» نامید؟!

سومین نکته، تداومِ اصرار بر مذاکره در شرایطی است که دشمن با حمله به فرودگاه بندرعباس، اسکله شهید باهنر و تأسیسات کوه مبارک، عملاً آتش‌بس را نقض کرده است. وقتی طرفِ مقابل هزینه‌ی تجاوز را نمی‌پردازد و ما همچنان با پالس‌های نرمِ دیپلماتیک با او برخورد می‌کنیم، این پیام به دشمن مخابره می‌شود که «امنیتِ ایران قابلِ معامله است». این مسیر، به هیچ‌وجه به پایانِ جنگ یا امنیتِ پایدار نمی‌انجامد.

در نهایت، سیاستِ جاری نوعی «پالسِ ضعف» به دشمن است. مردم از دولتِ خود انتظار دارند که در برابرِ تجاوز، نه با سکوت، بلکه با اقتدارِ شرافتمندانه رفتار کند. اینکه بخواهیم با کتمانِ حقایق افکار عمومی را کنترل کنیم، خطایِ بزرگی است. مسیرِ درست، بازگشت به شفافیت با مردم، بازنگری در راهبردِ مذاکرات و صیانتِ واقعی از عزتِ ملی است. ما نباید برای رسیدن به توافقی که هیچ ثمره‌ای ندارد، اقتدارِ خود را قربانی کنیم.