حق دفاع مشروع در حمله به پایگاههای مستقر در کشورهای همسایه
نوشتاری از دکتر حسینعلی بای عضو هیأت علمی گروه فقه و حقوق پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
کشورهای همسایه جمهوری اسلامی ایران، دوستان و برادران ما شناخته میشوند و تمامیت ارضی آنها همواره در طول قرنها مورد احترام بوده است.
جمهوری اسلامی ایران هیچگاه شروعکننده جنگی علیه همسایگان خود نبوده و حق همسایگی را به نحو شایسته به جا اورده است و در مواردی مانند هجمه داعش ، منجی کشور آنها نیز بوده است، اما اکنون که دشمنان این مرز و بوم از کشورهای همسایه اقدام به عملیات نظامی علیه کشورمان می کنند، جمهوری اسلامی ایران با استناد به :
آیه شریفه فَمَنِ اعْتَدَى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَى عَلَيْكُمْ (هر کس به شما تعدی کرد، همانند آن، بر او تعدی کنید)؛ – و نیز با استناد به ماده ۵۱ منشور ملل متحد و قواعد آمره حقوق بینالملل، که حق ذاتی دفاع از تمامیت ارضی و حاکمیت کشورها را در برابر هرگونه تجاوز مسلحانه محفوظ میدارد؛
و نیز با استناد به قطعنامه ۳۳۱۴ مجمع عمومی سازمان ملل که دولتها را مکلف کرده است اجازهی استفاده از سرزمین خود را برای تجاوز به دولتهای دیگر ندهند، و اگر چنین کنند بر اساس عرف بینالملل کشور مورد هجوم حق هدف قرار دادن پایگاههای کشورهای متخاصم را دارد؛
هدف قرار دادن پایگاههای مستقر در کشورهای همسایه که از آن پایگاهها علیه کشورمان حملاتی صورت می گیرد و نیز مکانهایی که پشتیبانی لجیستیکی، اطلاعاتی دشمنان را بر عهده دارند، حق مشروع جمهوری اسلامی ایران است.
این حق همزمان با اصل حاکمیت ملی کشورهای همسایه و رعایت اصل عدم مداخله در امور داخلی دیگر کشورها، تا زمانی که حملات از خاک کشورهای همسایه، علیه کشورمان متوقف نشود، تداوم خواهد یافت.
