جریان نقد ادبی در ادبیات داستانی معاصر، همواره در قیاس با جریان تولید و آفرینش، «تبعی»، «فرعی» و «غیراصیل» تلقی می‌شده است. ذات تولید خلاقه و آفرینش ادبی همواره از جایگاه بالاتری نسبت به‌نقد و تحلیل داستان برخوردار بوده و ازآن‌جهت که موضوع نقد ادبی همواره با آفرینش خلاقه تأمین می‌شود، رتبه نقد ادبی «مؤخر» از آفرینش خلاقه است. بااین‌وجود، این تأخر، زمانی است و نه رتبی.

بی‌تردید، بدون آفرینش ادبی، نقدی وجود نخواهد داشت و منتقد، موضوع کار خود را از میان آثار موجود برخواهدگزید. اما تعیین رتبه و جایگاه ادبی، امری است که نمی‌توان آن را بر عهده مخاطبان عام داستان و حتی خود نویسندگان سپرد. وانهادن سنجش ارزشمندی آثار ادبی به مخاطبان عام داستان، خطر عوام‌گرایی را در حوزۀ ادبیات افزایش خواهد داد.

سفارش کتاب