فروپاشی سراب همکاری با بیگانگان
نوشتاری از حجت الاسلام دکتر سیدکاظم سیدباقری مدیر گروه سیاست پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی؛
خلف احمد الحبتور، میلیاردر اماراتی، دیپلمات سابق و عضو پیشین هیئت مدیره سازمان خدمات آمریکایی، در سال ۱۳۹۸، نوشته بود «دشمن بزرگ ما ایران است نه اسرائیل، بدون هیچ تعارفی نباید به خودمان دروغ بگوییم» و رژیم صهیونیستی را «پیشرفته» و «از دیگران بهتر» توصیف کرده و خواستار صلح و همکاری با آن شده بود، امری که در عادی سازی روابط با رژیم صهیونی رخ داد. او تصور میکرد میتوان همزمان سه کار کرد: دشمنی فعال با همسایه اثرگذاری چون ایران با ۹۰ میلیون جمیعت، ائتلاف کامل و روابط صمیمانه با رژیم صهیونی و تکیه بر وعدههای سراب آلود امنیتی آمریکا. سالها او در اوج حباب امنیت ساختگی زندگی میکرد، جنگی در کار نبود، سرمایهگذاران خارجی به دوبی سرازیر میشدند، آن جا بهشت سرمایه گذاری بود، دشمنی با ایران هیچ هزینهای نداشت و او میلیاردها دلار به سرمایه خود انباشته بود.
اما در جنگ رمضان و پس از آن که آمریکای جنایتکار از پایگاههای خود در امارات، علیه ایران حمله نظامی انجام داد و در پاسخ، موشکهای ایرانی به پایگاههای آمریکایی در این کشور، اصابت کرد، آن پندارها فروریخت، او واقعیت جنگ و سراب امنیت را با همه وجود احساس کرد، گویی از آن برج عاج پایین آمد و رویکردی متفاوت در پیش گرفت. او در موضع گیری انتقادی در قالب نامهای سرگشاده به ترامپ، از او پرسید: «چه کسی به شما این اختیار را داد که منطقه ما را به جنگ با ایران بکشانید؟» «کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در قلب خطری قرار گرفتند که خودشان انتخاب نکرده بودند.» و پرسید: «آیا پیش از کشیدن ماشه، خسارات جانبی را محاسبه کرده بودید؟»
پاسخ روشن است، آمریکا و رژیم صهیونی حتی التماس اعراب را برای عدم حمله به ایران نپذیرفتند و آنان را به هیچ گرفتند. خسارت اصلی، نتیجه طبیعی همان دشمنیهای بی اساس و همکاریهای توهم آلود است. حال که او نتیجه ناامنی را چشیده و بخش زیادی از سرمایه خود را برباد رفته می بیند، در جمله پایانی نامه اش به رئیس جمهور مغرور و متوهم آمریکا می نویسد: «رهبری واقعی با تصمیمات جنگی ارزیابی نمیشود، بلکه با خرد، احترام به دیگران و تلاش برای دستیابی به صلح سنجیده میشود.»
با توجه به این واقعیت تلخ جنگ و ناامنی است که در نگرشی واقع بینانه امروزه راهبردنگاران و زیرکان جهان عرب، به درستی دریافته اند که آمریکا و پادوی آن در منطقه، آنان را صرفاً ابزاری برای تأمین منافع خود میخواهند، بیگانگان نه تنها برایشان امنیت نمی آورند بلکه موجب ناامنی و آشفتگی در سرمایه گذاری نیز می شوند. امید به بیگانگان، سرابی بیش نیست و باید راهی دیگرگون در همکاری منطقهای با همسایگان در پیش گیرند.
