طراحی سیستم‌های دینی و مدلسازی آن‌ها، یکی از راهبردهای فعال‌سازیِ کارآمدیِ دین در زندگی امروز و فردا است. این مهم بیش از همه در ساحت باطنی دین و در حوزه عرفان و معنویت ضرورت دارد. عرفان اجتماعی، یکی از برترین فرآورده‌های معرفتی اسلام است که تاکنون هیچگاه نتوانسته است سکّان‌دار هدایت و راهبری مستمر انسان در میدانِ عمل اجتماعی قرار گیرد.

این پژوهش در تلاش است تا با بهره‌گیری از معرفت اجتهادی، عرفان اسلامی را از زاویه دیدِ اجتماعی، بازمهندسی و مدلسازی نماید. مدلسازیِ عرفان اجتماعی، دستیابی به شبکه کلان عرفان اجتماعی را تسهیل می کند و نقش آن را در عرصه تصمیم‌سازی و دستیابی به استراتژی‌های زمینه‌ساز تمدن اسلامی، شفافیّت می‌بخشد.